پروانه چو بر روی تو بنشست دلم ريخت

چون باد به گيسوی تو دست زد دلم ريخت

من عکس تو را بر رخ آن ماه کشيدم

چون شب به گل روی تو دل بست دلم ريخت

آن شب به تو گفتم که مرا جز تو کسی نيست

گفتی که مرا جز تو کسی هست دلم ريخت

گفتی می خوام بهت بگم همين روزا مسافرم

«بايد برم» برای تو فقط يه حرف ساده بود

کاشکی می ديدی که قلب من به زير پات افتاده بود

شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه

شايد که اين عاقبت اين جوری عاشق شدنه

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

به من نگو جدايی هم قسمتی از زندگيه

هميشه يک نفر ميره آدم و تنها می ذاره

ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا می ذاره

هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه

يکی مسافر و يکی اين وره دنيا می مونه

دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون

اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون

بمون برای کوچه‌ای که بی تو لبريزه غمه

ابری تر از آسمونش ابرای چشمای منه

قلب من آروم نداره می خواد امشب بنویسه

حال من خيلی عجيبه چشمای من خيسه خيسه

دارم از تو می نويسم طاقت دوری ندارم

غزلی می خوام بسازم اما واژه کم ميارم

توي هق هق دقايق من به سادگی شکستم

تک تک ثانيه هارو من به انتظار نشستم

اگه قلبم توی اغماس اگه من تو انتظارم

واسه اينه توی قلبم هيچکس و جز تو ندارم

دارم از تو می نويسم امشب عکست روبه رومه

خودکارم خوابش گرفته ديگه جوهرش تمومه

توی هق هق دقايق من به سادگی شکستم

تک تک ثانيه هارو من به انتظار نشستم

هر چی عطر گل یاسه مال تو هر چی احساسه نیازه مال من

 هر چی حرفای قشنگه مال تو هر چی گوشه و کنایست مال من

 هر چی آهنگه قشنگه مال تو صدای ساز شکسته مال من

کوه بیستون با نقشش مال تو همه ی  تیشه و رنجش مال من

هر چی آسمون صافه مال تو هر چی ابرای سیاهه مال من

 هر چی روزای بلنده مال تو یه شب سیاه ابری مال من

اون شبای پرستاره مال تو یه دونه ماه و نشونش مال من

هر چی دریاست توی دنیا مال تو یه چیکه قطره ی بارون مال من

تموم رنگای عالم مال تو یه دونه رنگ قشنگش مال من